قانون جدید بازنشستگی در سال ۱۴۰۴ به‌عنوان یکی از اصلاحات اساسی نظام تأمین اجتماعی، با هدف افزایش عدالت بیمه‌ای، پایداری صندوق‌های بازنشستگی و انعطاف‌پذیری در خروج بیمه‌شدگان از بازار کار اجرا می‌شود. این قانون بخشی از برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران است و تغییراتی بنیادی در سن، سابقه و شرایط بازنشستگی ایجاد کرده است.