مهدوی با اشاره به بحث سهم هزینه مسکن در سبد خانوار، خاطرنشان کرد: در کشورهای توسعه‌یافته، در صورت مطابقت درآمد با هزینه‌های زندگی، تنها درصد بسیار کمی از جامعه حدود دو تا پنج درصد با مشکل مسکن روبه‌رو هستند.

رئیس انجمن صنعت ساختمان گفت: کف قیمت ساخت مسکن اجتماعی بدون هزینه زمین و انواع مجوزها برابر ۴۰۰ دلار به ازای هر متر مربع است؛ در شرایط کنونی این رقم معادل ۶۰ میلیون تومان به ازای هر متر مربع می‌شود.

سقف وام ودیعه مسکن با مصوبه بانک مرکزی ۳۳ درصد افزایش یافت و در کلان‌شهر تهران به ۳۶۵ میلیون تومان رسید.

با نزدیک شدن به فصل جابه‌جایی‌ها، بازار اجاره طبق روال هر ساله رونق می‌گیرد؛ اما گزارش‌های میدانی حاکی از آن است که امسال، «تب قیمت‌ها» در بازار مسکن زودتر از گرمای تابستان خودنمایی کرده است. این وضعیت در حالی رخ می‌دهد که خبر افزایش وام ودیعه مسکن به ۳۶۵ میلیون تومان (با رشد ۳۰ درصدی نسبت به سال گذشته)، بارقه‌هایی از امید را میان متقاضیان ایجاد کرده است. با این حال، بررسی دقیقِ کف قیمتیِ بازار نشان می‌دهد که اجاره مسکن همچنان برای بخش بزرگی از اقشار جامعه، هدفی دور از دسترس به نظر می‌رسد.

یک کارشناس حوزه معماری و شهرسازی می‌گوید: می‌توان سه سناریوی اصلی برای آینده بازار مسکن متصور شد. سناریوی نخست مربوط به حالتی است که افزایش قیمت‌ها به‌صورت اسمی اما محدود رخ می‌دهد؛ شرایطی که در آن نه شاهد تشدید جدی درگیری‌ها هستیم و نه گشایش معنادار اقتصادی.

در پرند قیمت ویلا به ۶ میلیارد تومان رسیده است. رقمی که تا همین چند سال پیش در تهران روی آپارتمان های بالای شهر برچسب خورده بود.

معاون وزیر راه و شهرسازی همچنین از رایگان شدن خدمات نظام مهندسی و صدور پروانه ساخت برای واحدهای تخریب‌شده ناشی از جنگ یا نیازمند مقاوم‌سازی خبر داد.

قدرت واقعی وام خرید مسکن در تهران به کف تاریخی رسیده و سقف تسهیلات ۵۰۰میلیون تومانی تنها امکان خرید حدود ۲ مترمربع آپارتمان را فراهم می‌کند.

در اوایل اسفندماه سال گذشته، هزینه خرید اوراق برای وام مسکن یک میلیارد و ۲۸۰ میلیون تومانی حدود ۲۸۹ میلیون تومان برآورد می‌شد. اما در شرایط فعلی این رقم با کاهش حدود ۴۶ میلیون تومانی به حدود ۲۴۳ میلیون تومان رسیده است.

وقتی طبقه متوسط جامعه به دلیل ناتوانی در تامین اجاره مسکن به حاشیه شهرها رانده می‌شود، ترکیب جمعیتی مناطق حاشیه‌ای تغییر می‌کند. این حاشیه‌نشینی جدید، تفاوت عمده‌ای با حاشیه‌نشینی سنتی دارد؛ چرا که این بار افرادی با تحصیلات و مطالبات اجتماعی بالا به مناطقی می‌روند که زیرساخت‌های لازم برای پاسخگویی به نیازهای آن‌ها را ندارد.